Postpartum Depressie (PPD)
Inge Jansen
Een Vlinder van verdriet
Marianne Cuisinier & Janny Smit-Wiersinga: 
Hoezo roze wolk? Over depressief-zijn na de bevalling 
Heleen van Royen
De gelukkige huisvrouw 


Omdat ik zelf met PPD heb geworsteld en ik er eigenlijk bar weinig over kon vinden qua boeken, lijkt het me wel handig als dit ook op de site terechtkomt. Ik heb wel even getwijfeld of ik dit 'in de groep' wilde gooien, maar er zijn ongetwijfeld meer grrls die er direct of indirect mee te maken krijgen of hebben gekregen, dus toch maar een mailtje via Majoor Domo.

Natuurlijk kent iedereen De gelukkige huisvrouw van Heleen van Royen, dat gaat over PPI dat zelfs leidt tot psychose, maar je moet wel van Heleen van Royen houden. Ik heb zelf twee andere boeken gevonden, en vond ze beiden erg fijn om te kunnen lezen. Geinteresseerden kunnen die overigens van mij krijgen via mijn bookcrossingplankje. En ik ben ook erg benieuwd naar andere titels op dit gebied, vooral in de literatuur (en dan het liefst iets beters dan H. van Royen, of mag ik dat niet zeggen?). Tot nu toe heb ik nog niet veel kunnen vinden.

Hier volgen de 3 besprekingen. . 

Een vlinder van verdriet - door Inge Janssens

"Veel liever was ik nu een rups, spon me in mijn cocon in, en misschien in de zomer, als alles weer warmer lijkt, misschien werd ik dan wel een vlinder."

Vlinder van verdriet is het persoonlijke getuigenis van de postnatale depressie waarmee (de Belgische) Inge Janssens na de geboorte van haar derde zoontje te kampen kreeg. Haar eerste reacties op deze postnatale of postpartumdepressie zijn gevoelens van ontkenning, schaamte, boosheid en ongeloof. 'Nee, ík toch niet', 'Ik ben toch altijd zo sterk geweest', 'Ik heb toch helemaal geen reden om mij ongelukkig te voelen?'. Beetje bij beetje dringt het tot haar door dat ze hulp moet zoeken. Die vindt ze bij een verloskundige, een gynaecoloog en een psychiater. In haar dagboek schrijft ze het hele proces van moedeloosheid, woede, lusteloosheid en verlies aan levenslust van zich af.

Vlinder van verdriet is een document van een zeldzame oprechtheid en eerlijkheid. Het is een boek waaruit vrouwen met een postpartumdepressie én hun partners moed en herkenning zullen putten. Met een voorwoord van psychiater Ria Docx, experte op het gebied van postpartumdepressies.

Een aanrader als je met postpartum depressie te maken krijgt. Het verhaal is verteld in de vorm van dagboekaantekeningen en (niet-verzonden) brieven aan mensen om haar heen zoals haar huisarts, verloskundige, gynaecoloog en psychiater, maar ook aan haar man, haar jongste zoontje en haar overleden vriendin. Tussendoor vind je gedichtjes. Vooral de gedichtjes en de brief aan haar zoontje hebben me erg geraakt. Behalve met de depressie zelf krijg je namelijk ook nog te maken met schuldgevoelens naar je man en kinderen toe. Want zij hebben het meest te lijden onder jouw depressie na jezelf.

Uiteindelijk 'overwint' Inge de depressie, maar een overwinning kun je het niet noemen. Het is eerder een reis die ze gemaakt heeft, die toegevoegd heeft aan haar levenservaring, aan haar karakter. Postpartum depressie en misschien ook 'gewone' depressies zijn in die zin een ziekte die je persoonlijkheid verdiept, en soms verandert. Inge leerde dat ze bepaalde dingen uit het verleden nooit goed verwerkt hadden. Die kwamen terug op het moment dat ze het meest kwetsbaar was: na de bevalling, terwijl al de hormonen raasden in haar lijf en ze ook afscheid moest nemen van het idee een meisjesmoeder te worden. (Ze kreeg alleen zonen)

De herkenning van de gevoelens in meer en mindere mate alsmede de vorm die Inge er aan gegeven heeft in gedichten en brieven waren voor mij in ieder geval een troost en iets om aan vast te houden toen het met mij minder goed ging.

Een fragment uit de brief aan haar baby dat me heel erg raakte, en ook het dilemma heel erg mooi weergaf:

"En nu, mijn ventje, wat gebeurt er toch met me? Waarom ben ik zo leeg van binnen? Dit heb jij niet verdiend. Waar is dat lieve, blije gevoel dat ik na de bevalling wel had? (...) Waarom laat je me soms onverschillig? Ik voed je, troost en verzorg je, maar je verdient meer dan dat. Je verdient mijn liefde, onvoorwaardelijk, zonder enige vorm van terughoudendheid. Ik wil van je houden met mijn hele lijf, met mijn hele ziel. Maar mijn lijf is stuk en mijn ziel ben ik kwijt. Waar, wanneer, waarom ben ik die verloren. (...) Ik doe zo mijn best, zo ontzettend hard mijn best. Ik denk, denk, denk: 'Hoe kom ik hieruit?' Maar de tranen zijn sterker dan mijn wil. Ik droog ze aan jouw haartjes. (...) Maar het moet veranderen (...) Mijn kleine jongen, ik beloof je, ooit wordt dit koude huis weer een warm nest...

Je mama"

Hoezo roze wolk? Over depressief-zijn na de bevalling - door Marianne Cuisinier & Janny Smit-Wiersinga

Een boek dat gaat over de wijze waarop vrouwen de bevalling en de maanden daarna ervaren. Ook biedt het informatie en hulp bij post partum depressie. PPI is echt nog steeds een taboe, er wordt fluisterend over gesproken en niet iedereen 'gelooft' er in. Daar ben ik zelf ook een paar keer tegenaan gelopen.

In dit boek vind je ervaringen van ouders, meningen van artsen en een redelijk objectieve selectie van wetenschappelijk nieuws. Het boek is opgedeeld in de volgende thema's: zwangerschap, bevalling, psychose, postpartum depressie, ervaringen met de hulpverlening en ervaringen van partners. Erg bruikbaar dus, ook voor mensen om je heen

Het is een semi-wetenschappelijk boek en dat merk je bijvoorbeeld in de tabellen van (bijv.) percentages over hoeveel steun is verleend door de omgeving in 1985 en in 1995, of over het verborgen houden van je klachten. Op zich 'leuke' weetfeitjes, maar wat moet je ermee als je zelf last van PPI hebt? Ik werd hier af en toe behoorlijk ongedurig van.

Het prettige aan dit boek is dat je altijd wel een ervaring van iemand vindt waarin je jezelf kan herkennen. Een nadeel vond ik, dat als je te lang in dit boek blijft doorlezen, je jezelf bijna een PPI aanpraat, juist doordat je altijd wel iets herkent. Het heeft mij tijdens mijn PPI erg in de war gebracht. Toen ik me later beter voelde en het verder uit las had ik daar geen last meer van. Het is dus geen boek dat je moet lezen als je nog niet helemaal lekker in je vel zit. Echter, de schrijfsters hebben rekening gehouden met het feit dat je je niet altijd goed kan concentreren om het boek helemaal te lezen, en allerlei goede tips zijn in speciale kaders gezet, zodat je redelijk gemakkelijk informatie tot je kunt nemen, zonder dat je al te diep in die ellende hoeft te duiken. Het is overigens geen somber boek, want de boodschap is iedere keer ook weer: het gaat ook weer over.

Dit boek wordt niet meer gedrukt geloof ik, maar inmiddels is er een nieuw boek van de schrijfsters bij een andere uitgever, dat heet Als je depressief bent na de bevalling (2002). Van wat ik er kon inzien op bol.com lijkt het erop dat dit een vernieuwde uitgave van bovenstaand boek uit 1998 is.

Mooi fragment van een gedicht uit het boek: 

Jouw 
Jouw leven 
gooide mij 
totaal overhoop 

Jouw 
Jouw leven 
Mijn leven 
Een chaos 

Zonder jou? 
Nee nooit 
Mijn geluk 
Jouw leven! 

De gelukkige huisvrouw - door Heleen van Royen

De gelukkige huisvrouw is het verslag van een vrouw die vecht voor zichzelf, om in het reine te komen met haar verleden. Het is een roman over de universele thema´s geboorte en dood, zwangerschap en moederschap. Heleen van Royen heeft dit zware thema humoristisch en ironisch verpakt.

Toen ik het een paar jaar geleden las, had ik zelf nog nooit direct of indirect ervaring met PPI gehad en ik moet zeggen dat ik destijds de hoofdpersoon erg egoistisch en oppervlakkig vond. Anderzijds was ze totaal niet voorbereid op het werkelijk hebben van een kind en toen ze eenmaal bevallen was op een nare wijze en haar kind in handen had, hoefde het van haar niet meer. Ook later trok dat niet bij en ging dat uiteindelijk door in een soort psychose.

Nu ik er over terugdenk, realiseer ik me dat ze gewoon niet klaar was voor een kind, dat ze zelfs totaal niet wist wat dat zou inhouden. Ja, en dat valt dan behoorlijk tegen als je tot dan toe een redelijk zorgeloos leven hebt kunnen leiden. Bovendien wordt dit allemaal versterkt door de grote veranderingen in haar leven en de veranderende hormoonhuishouding. Met behulp van een psycholoog komt ze erachter dat ze haar vaders dood niet verwerkt heeft,maar ondertussen komt ze in een soort psychose terecht.. Een beetje open einde was het wel, wat me eigenlijk best stoorde destijds.

 


Een boekgrrl

 

      relevante links:

Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 08/01/05  Eisjen

Terug naar top pagina