In november 2009 was In Cold Blood / In koelen bloede van Truman
Capote ons maandboek.
Lees eventueel eerst de
nominatie waardoor het boek werd gekozen.
Het
is 1 november 2009 en ik ben vanmorgen dus 'braaf' begonnen in ons
maandboek In Cold Blood. Dat begint met een motto van François Villon
(Ballade de pendus)... oei wat is mijn middelbareschool Frans roestig!
Er is hier vast wel een grrl die een vertaling uit haar mouw schudt? De
eerste zin lukt wel, maar daarna...
"Frères humains qui après nous vivez,
N'ayez pas cuers contre nous endurcis,
Car, se pitié de nous povrez avez,
Dieu en aura plus tost de vous mercis."
Even
een letterlijke vertaling :
“Mensenbroeders die na ons (zullen) leven,
Heb geen stenen (versteend) hart tegen ons (wees niet hard voor ons),
Want, als jullie medelijden hebben met ons, arme mensen,
Dan zal God ook voor jullie heel snel medelijden hebben (dan zal God
jullie
eerder vergiffenis schenken)”
Het is logisch dat je met je middelbare school-Frans hier niet uitkwam;
de
taal van Villon in Oud Frans is namelijk heel gedateerd, en voor de
meeste
mensen vrij onbegrijpelijk. Vergelijk even met de taal van Vondel : een
buitenlander gaat hier ook sterk de wenkbrauwen bij fronsen !
Vond een Engelse vertaling: niet uit mijn eigen mouw geschud ;-(
BALLAD OF THE GIBBET.
{An epitaph in the form of a ballad that Francois Villon wrote of
himself and his company, they expecting shortly to be hanged.}
Brothers and men that shall after us be,
Let not your hearts be hard to us:
For pitying this our misery
Ye shall find God the more piteous.
Look on us six that are hanging thus,
And for the flesh that so much we cherished
How it is eaten of birds and perished,
And ashes and dust fill our bones' place,
Mock not at us that so feeble be,
But pray God pardon us out of His grace.
Listen, we pray you, and look not in scorn,
Though justly, in sooth, we are cast to die;
Ye wot no man so wise is born
That keeps his wisdom constantly.
Be ye then merciful, and cry
To Mary's Son that is piteous,
That His mercy take no stain from us,
Saving us out of the fiery place.
We are but dead, let no soul deny
To pray God succour us of His grace.
The rain out of heaven has washed us clean,
The sun has scorched us black and bare,
Ravens and rooks have pecked at our eyne,
And feathered their nests with our beards and hair.
Round are we tossed, and here and there,
This way and that, at the wild wind's will,
Never a moment my body is still;
Birds they are busy about my face.
Live not as we, nor fare as we fare;
Pray God pardon us out of His grace.
In Cold Blood is een waargebeurd verhaal over een meervoudige moord in
Kansas, 1959. De slachtoffers waren Herbert William Clutter (een rijke
boer) en zijn gezin, bestaande uit zijn vrouw Bonnie, hun 16-jarige
dochter Nancy en hun 15-jarige zoon Kenyon.
Capote kwam de viervoudige moord op het spoor door een artikel in de New
York Times. Hij reisde met zijn jeugdvriendin Harper Lee af naar Kansas
om daar over de moorden te schrijven. Samen interviewden zij lokale
bewoners en de recherche, en produceerden zo duizenden pagina's met
aantekeningen. Capote had jaren nodig om het boek te schrijven, dat
uiteindelijk in 1966 werd uitgegeven. Wel publiceerde hij voor die tijd
al kleine artikeltjes in de New York Times -- en volgens een boekgrrl
stonden die ook in het Parool!
Uit de film Capote (met een geweldige hoofdrol van Philip Seymour Hofman)
meen ik me te herinneren dat de schrijver ernstig gefascineerd raakte
door de 2 daders.
Ben
na de samenvattingsklus van - De liefde dus - begonnen in Truman
Capote's - In koelen bloede -. Naast dat het het maandboek is, is het
ook één op mijn lijstje "boeken die in andere boeken voorkomen/genoemd
worden". Fijn als lijstjes zo heerlijk comineren! Ik lees een AP pocket
uit 1993 waar Maarten 't Hart op de voorkant schrijft: "Na het lezen van
dit boek kan men echt niet meer slapen" en " Hij (Capote) had besloten
om dit project uit te voeren met zijn vroegere buurmeisje in
Monroeville; Nelle Harper Lee (...) Harper Lee heeft haar jeugd accuraat
beschreven in To kill a Mockingbird - waarin een waarheidsgetrouw
portret van Capote als kleine jongen voorkomt," zo lees ik verder in het
nawoord van Maarten 't Hart. Kijk dat wist ik niet, dat ze buurkinderen
waren geweest, wel dat Harper Lee en Capote goede vrienden waren en dat
zij met hem is meegegaan naar Holcomb. Maarten 't Hart schrijft daarover
"Drie maanden lang heeft Harper Lee Truman Capote geassisteerd bij dit
project. Daarna heeft zij zich, overigens in de beste verstandhouding
met Capote, teruggetrokken"
Het is een beetje raar een boek te lezen waarvan je de 'wording'al
gezien hebt in een film (ik zag
Capote en ook
Infamous . De spanning in het verhaal is daardoor weg. Je weet wat
er gebeurt is, je weet wie de daders zijn en je weet ook hoe het met de
daders afloopt. Maar je weet niet hoe Capote het opgeschreven heeft, hoe
het verhaal er op papier uitziet. De eerste 50 bladzijden deden me sterk
denken aan een ander moordverhaal - De vermoedens van Mr. Wicher - van
Kate Summerscale, dezelfde toon van beschrijven van omgeving en
bezigheden van de toekomstige slachtoffers en daders een paar dagen
voorafgaand aan de moord. Bij Capote zit er veel meer dialoog in en dat
maakt het stukken levendiger. Een groot verschil is natuurlijk dat
Capote zelf met daders en getuigen gesproken heeft en Kate Summerscale
haar "onderzoek" uit geschreven bronnen moest halen. Het is een moord
die 50 jaar geleden plaatsvond, in november en ook toen viel de 13de op
een vrijdag, net als dit jaar. (voor de grrl(s) die het leuk vindt om op
een bepaalde in het boek genoemde datum met lezen te beginnen, ik kan me
tenminste één grrl herinneren die in - De avonden - van Gerad Reve begon
op 27 december). Ga eens verder lezen, dan heb ik het voor de 13de wel
uit den ik.
Ooit
heb ik al eens geprobeerd dit boek te lezen en ik herinner me dat ik
het toen weg heb gelegd omdat ik dit gewoon niet wilde lezen. Zoveel
gruwelijkheden.
Alleen al dit:
'we hebben hém. Haar. De jongen en het meisje. Misschien de twee anderen
ook. Maar het is zaterdag. Best mogelijk dat ze mensen in huis hebben.
Laten
we op acht rekenen, of twaalf voor mijn part. Om zeker te zijn moeten ze
erin elk geval allemaal aangaan.'
'Lijkt me een hoop. Om zo zeker van te zijn.'
'Dat heb ik je beloofd schat, een en al hersens tegen de muren.'
Toen ik dit las, had ik al weer de neiging het boek dicht te slaan. Hoe
goed
Capote het ook allemaal beschrijft -je krijgt wel een mooi beeld van de
tijd
en het leven van een Amerikaans gezin -, ik gruw hiervan.
Raar, want als het helemaal fictief zou zijn had ik er waarschijnlijk
minder
moeite mee.
Of het aan zijn schrijfstijl ligt weet ik niet, ik gaf al aan dat ik het
een
akelig verhaal vind..en ik heb besloten ermee te stoppen.
Met het schrijven van - In koelen bloede - creëerde Truman Capote een
nieuw genre in de literatuur namelijk de non- fictie roman (of faction).
In koelen bloede is gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van een
moord op vier gezinsleden in het Amerikaanse plaatsje Holcomb in Kansas.
Het boek werd zes jaar na de moord in 1965, gepubliceerd. In die
tussentijd deed Capote onderzoek naar de achtergrond en de gevolgen van
deze afschuwelijke moord.
Het is een beetje raar een boek te lezen waarvan je de 'wording' al
gezien hebt in een film (Capote en Infamous). De spanning in het verhaal
is daardoor weg. Je weet wat er gebeurd is, je weet wie de daders zijn
en je weet ook hoe het met de daders is afgelopen. Maar je weet niet hoe
Capote het opgeschreven heeft, hoe het verhaal er op papier uitziet. De
eerste 50 bladzijden deden me sterk denken aan een ander moordverhaal -
De vermoedens van Mr. Wicher - van Kate Summerscale, dezelfde toon van
beschrijven van omgeving en bezigheden van de toekomstige slachtoffers
en daders. Bij Capote zit er veel meer dialoog in en dat maakt het
stukken levendiger. Een groot verschil is natuurlijk dat Capote zelf met
daders en betrokkenen gesproken heeft en Kate Summerscale haar "onderzoek"
uit geschreven bronnen moest halen. Het is een moord die 50 jaar geleden
plaatsvond, in de nacht van 14 op 15 november. Capote toont in zijn boek
vooral de daders. Hij beschrijft hun doen en laten vanaf de dag (vrijdag
de 13de ) voor de moord tot hun gang naar de galg op 14 april 1965.
Capote tekent hun levens aan de hand van gesprekken,
dagboekaantekeningen en andere spullen die zij hem ter beschikking
stellen. Daarnaast doet hij verslag van het onderzoek naar de moord (hij
citeert soms letterlijk uit rapporten) en de reacties van de bewoners
van Holcomb. Ook geeft hij de verklaringen weer die een aantal
deskundigen en bekenden van de moordenaars in de rechtbank aflegden. Het
lijkt wel of Capote meer met lot van de moordenaars begaan was dan met
dat van de slachtoffers. Niet dat hij de moord goed praat, maar hij
probeert vooral te verklaren waardoor deze jonge mannen tot hun daad
gekomen zijn. Het boek heeft als motto een deel uit François Villons
"Ballade de pendus", daaruit valt al op te maken dat hij mededogen toont
met de daders aan wier jonge leven door de doodstaf een abrupt einde is
gekomen. Toch had ik meer informatie en verhalen verwacht over de impact
die de moord had op het leven van de bewoners van Holbcom. Daar lees je
niet zo heel veel over, niet veel meer dan dat mensen angstig waren, dat
iedereen nieuwe sloten op de deuren deed en dat mensen wantrouwig werden
naar elkaar, omdat ze in eerste instantie dachten dat de moordenaar best
eens een bekende zou kunnen zijn. Maar misschien had het ook te maken
met het feit dat de mensen er liever niet over wilden praten en die
Capote maar een rare snuiter vonden.
In 2005 en 2006 verschenen kort na elkaar twee films over de werkwijze
van Truman Capote ( Capote en Infamous) Tom Jan Meus schreef er in het
NRC dit over: "Capote was een manipulator, zei Duane West, de aanklager
die de moordenaars voor de rechter bracht. Het boek vond hij niet veel.
Er stond geen fout in, zei hij, maar de fout was dat er zoveel niet
instond: mensen, zoals hijzelf, die geen medewerking hadden verleend,
waren er zowat uit geschreven. En hij had documenten bewaard die bewezen
dat de grote schrijver er niet vies van was mensen om de tuin te leiden.
Alle mensen die hem problemen konden bezorgen had hij gepaaid. Sommige
geïnterviewden had hij doodeenvoudig betaald. Rechercheurs nam hij mee
op lange kroegentochten door Kansas City. Notabelen van Holcomb kregen
bijna allemaal een invitatie om met hem naar Hello Dolly! op Broadway te
gaan. En als het paaien niet zou hebben geholpen, dan nog zouden er in
de ogen van Capote geen problemen ontstaan. "Hij zei: dit is een non
fictie-roman - dan weet iedereen toch dat de feiten zijn geromantiseerd?"
Eerder schreef hij in een artikel: "Ook Capote wist niet tot een groot
deel van de gemeenschap door te dringen. De boeren, de ruggengraat van
het dorp, bleven de boot afhouden, beaamt Dolores Hope. "Zij vonden het
project weerzinwekkend.`` Boerenzoon Mark Jarmer (39), een
geschiedenisleraar die in Holcomb opgroeide, doorgrondde pas een paar
jaar geleden hoe gegriefd de boerengemeenschap was door de schrijver.
Hij sprak zijn vader aan op het verleden, omdat leerlingen
belangstelling voor de moorden ontwikkelden - ook Jarmers vader had al
die jaren met geen woord over de zaak gesproken. Jarmer hoorde voor het
eerst dat zijn vader optrok met Nancy Clutter - ze zaten samen in de
4H-club, een vereniging van plattelandsjongeren. En Jarmer vernam hoe na
de moorden, toen van de daders nog geen spoor was, het idee overheerste
dat het bloedbad door een dorpeling was aangericht: mensen sliepen
massaal met hun wapen onder het kussen, in de wijde omtrek waren alle
sloten uitverkocht. Het was traumatisch. Dat een geëxalteerde
buitenstaander zich in dit intieme drama mengde, alsof het zijn zaak
was, enkel omdat hij een boek wilde schrijven - dat was een affront,
vertelt Jarmer. Boeren zijn gewend te anticiperen op de grillen van de
natuur, vertelt hij. Ze incasseren tegenslag in stilte en werken vanaf
de volgende dag aan herstel, zonder terug te blikken. De Methodistische
kerk bevestigt ze hierin. Maar de goddeloze Capote deed het
tegenovergestelde - hij benadrukte het verleden, de tegenslag, de dood.
Hij ontheiligde de slachtoffers, zegt Jarmer. "Mijn vader had het
geaccepteerd als Capote over het leven van de Clutters had geschreven.
Schrijven over hun dood was het laatste dat ze verdienden, vond hij."
Ik heb het redelijk snel uitgelezen, ben niet heel erg onder de indruk
van het verhaal, maar daar speelt vast in mee dat ik het van de film
kende. In iedergeval ben ik niet onderste boven van de schrijfstijl van
Capote. Toch besef ik dat het voor die tijd een gewaagd iets was om op
deze manier een boek te schrijven. Nu kennen we natuurlijk veel meer van
dit soort non- fictie romans.
Dit
verslag geeft aardig wat informatie om het boek heen, waarvoor dank.
Interessant! Het staaft ook wel hier en daar mijn eigen ideeën over dit
boek.
Het verhaal met als uitgangspunt een bericht in de New York Times,
november 1959: "Holcomb, Kan. Nov. 15 (UPI). Een rijke verbouwer van
koren, zijn vrouw en hun twee jonge kinderen werden vandaag
doodgeschoten in hun huis gevonden. Zij waren omgebracht door geweervuur
van dichtbij, nadat zij gebonden en gekneveld waren."
Dit bericht trof Truman Capote, hij zocht juist nieuwe inspiratie, las
ik ergens. Hij stortte zich er letterlijk op. De Erge Bekentenis die ik
moet doen is dat ik stukken overgeslagen heb en het verhaal, _nadat_ de
schurken opgepakt waren, diagonaal gelezen heb. Maar ik heb het wel _uit_!
Ik vind beslist dat Capote van een gruwelijke gebeurtenis een boeiend
boek gemaakt heeft. Ondanks dat ik ook vind dat hij een enorm lange
aanloop nodig heeft om tot het moment te komen waar alles om draait. In
die zin vind ik het weer erg Amerikaans: veel gepraat over hoe geweldig,
succesvol, lief, harmonisch, gelovig etc. de familie Clutter wel niet
was. Hoe goed ze omgingen met hun depressieve, zielige moeder (niet dat
ze dat niet was, hoor, maar het wordt zo uitgemolken). Waarna ik
verbijsterd was om zo weinig te lezen te krijgen over de reacties, het
verdriet, de handelingen van de twee overgebleven zusjes. Behalve dan
dat de jongste voor het gemak maar meteen haar bruiloft regelde in
dezelfde week als de begrafenis, omdat de familie toen helemaal bij
elkaar was! Het logenstrafte voor mij de voorafgaande ophemeling.
Ik kan mij best voorstellen dat het in de tijd dat het boek verscheen,
1966, opzienbarend, want vernieuwend en controversieel, was om een
dergelijke gebeurtenis om te zetten in een fictionele roman. Hoe noem je
dat eigenlijk? Een documentaire-roman? Docu-drama? Journalistieke roman?
Nee, 'faction', lees ik net op de achterflap! Ik kan mij ook goed
voorstellen dat de bewoners van Holcomb lang niets moesten hebben van
Capote (en Harper Lee), om datgene wat hun leven op z'n kop zette, in
hun ogen uit te baten.
Maar het positieve is, vind ik, dat Capote goed kan schrijven. Niet
geweldig, maar gewoon goed. Hij heeft er geen sensatieverhaal van
gemaakt. Hij schrijft sober en feitelijk, hoewel te uitputtend naar mijn
smaak. Hij is diep in de psychologie van de moordenaars gegaan. Daar is
lef voor nodig, maar het kan te ver gaan. In de vijf jaren die het
duurde voordat ze opgehangen werden, was er vrij veel contact en
ontstond zelfs een band tussen de twee mannen en Capote. Capote "huilde
tweeënhalve dag lang daarna". Hoe kan het!
Wat ook bijzonder is, is de vorm; vanaf het begin weet je wie de daders
zijn en wie de slachtoffers, en beide geschiedenissen gaan gelijk op.
Het maakte mijn nieuwsgierigheid naar het verdere verloop niet minder,
hoewel dat makkelijk had gekund. Dat heeft hij goed gedaan. Door de vele
ingeweven, levensechte dialogen is zijn stijl ook levendig gebleven. Dus
dat vind ik allemaal goed. Toch blijft er bij mij ook iets onbehaaglijks
hangen. Capote is er zo met hart en ziel ingedoken dat ik een
persoonlijke betrokkenheid bespeur, ook met de daders, waar ik een nare
smaak van krijg. Zou het echt alleen de journalist in hem zijn geweest,
die hem zo liet werken?
Een
paar jaar geleden wou ik dit boek lezen voor mijn eindexamenlijst. Ben
er in begonnen, maar ook weer weggelegd, omdat de taal me wat te
moeilijk was.
Bovendien had ik op dat moment nog 5 uur over om 3 boeken uit te lezen.
Dat zou ik nooit redden. Gelukkig zijn mijn leraren er nooit
achtergekomen, alhoewel ze me wel dingen vroegen over dit boek.
Nu kwam dus eindelijk de kans om dit boek te gaan lezen.
Eerst even een samenvatting:
Twee jongens (mannen eigenlijk) moordden in het Kansas van de jaren 50
een rijkere boerenfamilie uit.
Truman Capote las daarover in de krant en besloot daarover een boek te
schrijven. En dat is dus dit boek. Het boek vertelt het verhaal van de
slachtoffers, de daders, het onderzoek, de omgeving, het hoe, het waarom
en de consequenties. Dit boek wordt wel gezien als het eerste true-crimeboek.
Toen ik erin begon vond ik het best moeilijk om in de taal komen, het 'soort
engels', so to speak. Beetje anders, dan bijvoorbeeld engels chicklit.
Ook heeft Truman veel tijd nodig om door het eerste stuk heen te komen,
maar toen ik daar doorheen was. Toen vond ik toch wel heel mooi om te
lezen, het interesseerde mij zeker wel. Meestal ben ik er één van: hoe
gruwelijker, hoe mooier, maar dit viel mij nogal mee, maar toch heb ik
wel genoten van dit boek. Ik vond het heel interessant om de vele
opmerkingen van de omgeving te lezen. Hoe de daders ertoe kwamen, maar
ook alle tijd ervoor en erna.
Na het lezen van het boek, kan ik wel zeggen dat ik vind dat het
rechtsproces indertijd niet eerlijk is gegaan. Vooral het waarom
interesseert mij altijd erg, en dat werd hier redelijk duidelijk. De
psyche van de daders vind ik heel mooi verteld, ik ben er best wel wat
wijzer van geworden.
Nu kan ik me voorstellen dat andere mensen hier niks aan vinden, maar ik
ben sowieso erg geinteresseerd in dit soort criminaliteit en vooral in
de psyche van deze mensen. Ik had ze eerlijk gezegd wel willen ontmoeten,
maar dat is dan ook wel vooral uit nieuwschierigheid. Sommige mensen
zullen dit misschien een rare opmerking vinden. Maar ik ben gewoon
gefascineerd door deze mensen. Vooral over Perry had ik graag meer
willen weten, zijn gevoelsleven en hoe het nu voelde in een cel, wetende
dat je opgehangen zou worden. Hoe hij nou echt tegenover Dick stond, hoe
hij zich voelde tijdens de moord. Wie het nou echt gedaan had (alhoewel
ik daar mijn vermoedens over heb.) Dick lijkt mij meer het type
koelbloedige moordenaar. Maar ik denk ook zeker dat de besproken ziektes
in het boek er wat mee te maken hadden.
Omdat ik echt in het boek kwam, gewend raakte aan de taal, het lekker
vloeiend liep en ook het onderwerp me erg aansprak, ben ik zeer tevreden
over dit boek. Ben heel erg blij dat ik het gelezen heb. En ik moet
eerlijk bekennen, ik had het niet verwacht van zo'n 'oud' boek.
Heerlijk om mee te lezen met de lijst.
Het
begin las lekker weg. Behalve dan dat je leest over levens waarvan je
weet dat ze erg snel afgelopen zullen zijn. Daarna vond ik het dan ook
even
niet meer leuk lezen.
Toen kwam de onderzoeksperiode door de mensen van KBI. Dat begon weer te
boeien, vooral eigenlijk door de manier van vertellen. Een schijnbaar
alwetende verteller gaat naadloos over in de indirecte rede. Erg
vernuftig
toegepast. Noodzakelijk ook. Omdat er zo veel mensen verhoord worden,
krijg
je een inkijkje in veel levens en vooral ook in kleine gemeenschappen in
de
VS in de jaren zestig.
Daarna volgen de gevangenschap en het proces. Dat vond ik een taai deel
om
te lezen. De uitkomst staat bij voorbaat vast. Ik nam het mezelf wel
kwalijk
dat ik niet meteen in de gaten had dat met de zes doden van de vier
kogels
uit het begin snapte dat met die laatste twee de beide moordenaars
bedoeld
werden.
Doordat ik het laatste deel moeizaam moest doorploeteren, is mijn
eindoordeel niet positief. Vooral ook omdat het boek nogal oud is. Als
het
in déze tijd zou spelen, zouden al die juridische spelletjes
waarschijnlijk
een mooie tegenhanger vormen voor al die Amerikaanse misdaadseries die
ik
graag mag zien. Als deze series op waarheid berusten, is de M´Naughten
Rule
(recognises no form of insanity provided the defendant has the capacity
to
discriminate between right and wrong) inmiddels vervangen door de Durham
Rule (an accused is not criminally responsable if his unlawful act is
the
product of mental disease or mental defect). Dat hele stuk over wat de
staatspsychiater en de wetenschappelijke psychiater zouden zeggen, vond
ik
dan ook bijna niet om door te komen. Behalve waar gezegd wordt dat
Kenyon
zijn vaders doodsadem hoorde. Dat geluid kwam eerder ter sprake bij
Perry.
Dat was even een moment dat ik echt geraakt werd. Verder eigenlijk
nauwelijks.
Na het voorspelbare vonnis duurt het nog even voordat dat voltrokken
wordt:
de moorden werden gepleegd op 15 november 1959. De plegers worden
opgehangen
op 14 april 1965. Ook dat laatste stuk waar Dick en Perry wachten op hun
dood, raakte me vreemd genoeg niet.
Ik vroeg me af waar Truman Capote zélf staat/stond ten opzichte van de
doodstraf. Ik heb het gevoel dat hij het dichtst bij Alvin Dewey staat.
De
enige KBI-agent in wiens persoonlijke leven je een inkijkje krijgt.
Dewey is
vóór de doodstraf, maar heeft bij Perry zo zijn twijfels. Capote zou
daarmee
een aanhanger van de Durham Rule zijn.
Wat ik Capote kwalijk neem is zijn voorbeeld tussen haakjes bij de
beschrijving van de lijsten die bijgehouden worden over
terdoodveroordeelden. Die worden onder andere bijgehouden op ras. En de
blanken zijn dan in de meerderheid! Het boek is verschenen in 1966. No
way
dat er meer blanken dan zwarten in Death Row zaten. Waar hij op andere
momenten exact en feitelijk is, geeft hij hier een voorbeeld! Die
lijsten
heeft hij beslist in kunnen zien, waarom de werkelijke aantallen niet
vermeld dan?
Capote
is het boek gaan schrijven naar aanleiding van een kleine
krantenadvertentie waarin de mysterieuze moord op een boerenfamilie in
Kansas wordt beschreven. Hij start een vijf jaar durend onderzoek naar
de moord, komt in contact met de twee daders, spreekt de mensen in
Holcomb en volgt het politieonderzoek tot aan de executie van Smith en
Hickock. Hij maakt geen aantekeningen en geen bandopnamen. Het boek
wordt in 1966 gepubliceerd en het wordt een groot succes.
Het eerste deel van het boek vond ik wat taai. De familie Clutter wordt
beschreven, hun omgeving, de mensen in hun omgeving. Erg gedetailleerd.
Maar het taaie was echt voorbij op het moment dat Smith en Hickock
richting Clutter-farm gaan. Alhoewel de gebeurtenissen feitelijk en
redelijk afstandelijk worden beschreven, is het een indringend verhaal.
Het kost (helaas) geen moeite om voor te stellen wat een drama zich in
de farm heeft afgespeeld. Het deed mij sterk denken aan het boek The
Manson Murders van Vincent Bugliosi waar eveneens een verbijsterend
beeld wordt geschetst van de moord op Sharon Tate en haar vrienden door
aanhangers van Charles Manson. Alhoewel de aandacht in dit boek vooral
uitgaat naar het politieonderzoek. Capote vertelt ook over het
politieonderzoek maar geeft daarnaast een gedetailleerd inzicht in de de
persoonlijkheden van de beide daders. En dat mag gerust een onthutsend
beeld worden genoemd.
Een boek met een knappe structuur en een gedetailleerde beschrijving van
de hoofdpersonen.
Bij
het radioprogramma OVT was in de leesmaand ook een item over Truman
Capote en zijn boek. Het was het eerste boek waarin een waar gebeurd
item vertaald werd in fictie. Het was geen opzienbarende gebeurtenis in
die tijd, het berichtje over de moord stond ergens op pagina 36 van de
New Yorker, toen Capotes oog daar op viel. Hij was op zoek naar
inspiratie en besloot onderzoek te gaan doen.
Dit boek was meteen al een hit. Ik heb niet horen vertellen waarom het
dat nog steeds is.
Het programma kan worden beluisterd via de website van de
VPRO.
Gevonden in een map met oude stukken: als jaartal staat er 1967 bij.
Aantekeningen gemaakt tijdens een lezing van Perry Miller (broer van
Arthur Miller, toen een bekend schrijver in de VS), voor een volle zaal
met voornamelijk leraren engels:
In Cold Blood is een voorloper van An American Tragedy door Theodore
Dreiser, net zo goed gedocumenteerd als In Cold Blood. Van de twee
personen Clutter komt Bonnie beter uit de verf dan Herb.
Capote is het best als hij over broken human beings schrijft, dat was de
term die hij gebruikte. En er is in het boek geen antwoord te vinden op
de vraag: waar zitten de breeding places of crime. (blijkbaar werd dat
toen als iets vanzelfsprekends gezien)
Positief: (verder in engels, dat geeft het toch beter weer):
Healthy book by a Pro(fessional), who is a well known celebrity (like
Nailer or Albee) who makes 2 million dollar a year.. Flannery O'Connor
made 2000 dollar with A Good Man is Hard to Find (short stories).
What is the life of these celebrities? Honor and fame, competing in the
lit. market, choices between documentary and non-fiction, absolute
bestseller, competing reading, has authority of truth, well organized as
novel, and moves from Clutters to better understanding of the killers -
especially Perry.
Theme: What shall society do with the psychopathic killers it produces?
Beginning: ironic, while the Clutters live happy life we see the killers
already planning their death.
Motive comes out later, with beginning of suspense.
On the back of the book: It began as a documentary, study of brutal
senseless murder, it became a tragic masterpiece, a classic of our time.
Misschien kijken we nu anders tegen zo'n boek aan.
via wat de wikipedia over hem zegt en even laten doordringen dat zijn
moeder 17 was toen ze hem kreeg, kwam ik terecht bij een autobiografisch
verhaal over zijn
vroege jeugd.
ik moet het nog lezen, maar wie weet werpt het nog ergens een licht op?
ik
vind dat een heel mooi verhaal, vanuit het perspectief van een kind
geschreven, maar wel 'in hindsight', net als de mockingbird [To Kill a
Mockingbrid van collega en jeugdvriendin Harper Lee]. ik moet het nog
even tot me laten doordringen. De moeder is opvallend afwezig, ook net
als in de mockingbird.
Voor
degenen die ook Truman Capote's meesterwerk (willen) lezen, een paar
links naar the Guardian:
Een artikel dd 16 november nav 50 jaar na de moord op de Clutter-familie
en
een recensie uit 1965 door George Steiner die zich afvraagt of
Capote's novel wel een tweede lezing waard is.
Persoonljk denk ik dat een keer lezen wel voldoende zal zijn...
Boekgrrl Janny op haar weblog
Boekgrrl Gnoe op Graasland
Boekgrrl monalisa op haar weblog
