H.M. van den Brink: Over het Water


knipoogtrans.gif (7302 bytes)

Het boekje leest als voert de wind je over het water, in een ritmische beweging, eigen ook aan de roeisport, zoals gedreven, liefdevol en deskundig beschreven. Ik zwicht voor zoveel inleving en toewijding en vergeet mijn vooringenomen afkeer aan het lijflijk krachtsvertoon van sportlieden. Ik ben ik door het boekje gegleden met waardering, waar de schrijver zich van zijn literaire zijde toont, wanneer hij spanning weet op te bouwen door wedstrijd en eindbezoek met elkaar te verweven.

Helaas bezondigt de schrijver zich nog al eens aan zuiver ''opschrijven'' zonder de kunst van het suggeren te beoefenen. Hij verklapt vooraf wat hij gaat zeggen en ontneemt de lezer het geheimvolle van vermoedens en verborgen wendingen. De lezer bekruipt het gevoel dat iets wordt meegedeeld en niet verteld, dat het gaat om een reportage, een verslaglegging, met gevoel en zorg weliswaar. Hij laat weinig ruimte voor de verbeelding van de lezer, want dan volgt al de volgende mededeling.

Veel van wat de schrijver zegt kan weg, want hij zegt ng eens wat al wordt/is opgeroepen door zijn woorden. Al lezend stevent men vrijwel vanaf het begin op de finish af met als verrassing dat de wedstrijd verloren wordt, maar de deelnemers zich toch kampioenen voelen. Het pleit voor de vaart waarmee het verhaal geschreven is: vlot, vloeiend, wervelend soms, voortstuwend, volgestopt met woorden, waardoor je buiten ademt raakt zoals de roeiers zelf. Maar de lezer wel eens recht heeft op een beetje rust, wat meer ruimte zonder altijd weer die finishlijn in het verschiet.

De nauwe verwantschap met verslaggeving neemt de lezer mee en stelt hem/haar niet voor vragen. Hoezeer ook de stijl en het ritme een milde streling van gevoelens en esthetiek opwekken, zorgvuldige lezing toont een te zeer meededelende wijze van schrijven, die haaks staat op een zelfzoekende stijl van verbeelding. De schrijver lijkt bang te zijn dat hij niet duidelijk genoeg is en schrijft voortdurend expliciet waarover het gaat, hij legt uit, licht toe.

Over het water behoort tot een genre dat hedendaags is. Het komt dicht bij zoals mensen in een activistische wereld zichzelf ervaren en blijft daarom, in weerwil misschien van zichzelf en de opgeschreven emoties, aan de oppervlakte, de buitenkant. Het schept een genoegen in woorden, dat we kennen en delen, zo dicht als we zelf aan de oppervlakte leven al was het maar om te kunnen ademhalen en in een bewegende omgeving niet onder de voet te worden gelopen door de zich haastende, voortspoedende, opdringende menigte rondom. Voort, vooruit, steeds in onze goldrush naar de finish en ineens blijkt dat alleen het water stilstaat, kabbelt, zwijgt en weerspiegelt wat over het water scheert.

Roeispaan (Roland Jooris)

De visser
op de oever
van de avond

de bocht
in de late
rivier

het lis
en de doelloze
roeispaan

in het water
van het werkwoord
drijven.

transwurmli.GIF (2800 bytes)femia

 

relevante links:

(Meer relevante links toe te voegen, of commentaar? Laat me het even weten: eisjen@boekgrrls.n)

Boekgrrls

Laatste keer bijgewerkt: 26/03/02  Eisjen

Boekgrrls wordt gesponserd door:

Terug naar top pagina