Het boek van de maand oktober was Enduring love (vert. Ziek van
liefde) van
Ian McEwan. Uit de aanbeveling:
'Het gaat over een bizar ongeluk met even bizarre gevolgen. Over
achtervolging en paranoia waarbij uiteindelijk de vraag is: "Wie is
hier nu gek?" Het knappe van McEwan is dat hij je voortdurend op
het verkeerde been zet maar geen moment ongeloofwaardig wordt. Alles
klopt: het zit geraffineerd in elkaar, er staat geen woord teveel in, de
personages zijn geloofwaardig: dit is inderdaad het boek waarvoor McEwan
de Bookerprize
had moeten krijgen.
'Het verhaal in het kort: Joe, schrijver van populair
wetenschappelijke artikelen, zit met zijn vrouw Clarissa
te picknikken als vlakbij een luchtballon in de problemen komt. Joe
schiet te hulp en komt zo in contact met Jed, een andere getuige die te
hulp komt. Het blijft lang onduidelijk wat er na deze toevallige
ontmoeting vervolgens écht gebeurt: is Jed een gestoorde man die Joe
stalkt of is Joe overspannen en beeldt hij zich in dat Jed hem lastig
valt?
Een buitenlandse boekgrrl was zo aardig ons de Engelse
titel uit te leggen:"Endure" kan zowel "verdragen"
betekenen als "voortduren, doorzetten". Dus
"Enduring love"kan slaan op de liefde
van Jed die Joe moet verdragen of de liefde die nooit zal eindigen.'
En, wat vonden de grrls ervan?
De eerste reacties waren lovend, vooral over de manier waarop McEwan
schrijft en de spanning weet op te bouwen:
'Alweer
zo'n prachtig boek dat ik lees omdat het "moet" en waar ik
anders nooit toe verleid was geraakt. Ik heb genoten', schrijft de een,
'ik heb mezelf bijna moeten kastijden om NIET door
te bladeren om achter de waarheid te komen. Eerst hoop je dat HIJ gelijk
heeft, dan voel je zeer met HAAR mee. En dan op het eind is het
sidderend naar de ontknoping.'
Een andere grrl had eveneens moeite het boek neer te
leggen:
In
drie dagen uitgelezen, een schitterend boek. Het beschrijft een korte
periode in het leven van Joe. Een periode waar
zijn hele wereld op de kop komt te staan. Een
gelukkig huwelijk, een min of meer tevreden bestaan: het verandert
allemaal als hij betrokken raakt bij het ongeluk met de luchtballon. Joe
is degene die ons het verhaal vertelt, ik vond het mooi om te lezen hoe
hij opschrijft hoe het óók had kunnen verlopen.'
Een andere grrl schreef:
'Ik vond
het een prachtige McEwan!!! De aandacht die de schrijver aan details
schenkt, vind ik heel erg goed. Je weet precies wat er in zijn
personages omgaat, waarom ze zo handelen als ze handelen. De twijfel
die de schrijver bij de lezer teweegbrengt, vind ik spanningsverhogend,
goed gedaan dus.'
Vooral het begin maakte indruk:
'Het is
geschreven als een soortfilmscenario, je zou de eerste pagina's aan
een filmcrew kunnen geven en ze zouden meteen de
openingsscène van een film kunnen maken.'
Een grrl die het boek voor de tweede keer las:
'Het
was toentertijd een geweldige ervaring om erachter
te komen wat er bij aanvang nou precies plaatsvindt en het beeld in
vogelvlucht van de rennende mannen is nooit meer uit mijn geest
verdwenen. Dit is het sterkste begin van een roman dat ik ooit heb
gelezen. De angst dat het boek vanwege mijn voorkennis zou teleurstellen
bleek ongegrond. Mijn bekendheid met het verhaal bleek
juist een voordeel te hebben. Hoewel de spanning,
beklemming en frustratie me wel degelijk opnieuw grepen, had ik meer
afstand en dus meer oog voor de taal. De wetenschappelijke stukken die
sommige grrls wat slaapverwekkend vonden las ik
met belangstelling - tot en met de titels in de (waarschijnlijk fictieve)
literatuurlijst. Voor mij vormde alles een mooi geheel.'
De "wetenschappelijke" teksten waren een van de punten
waar kritiek op was:
'Het zat
allemaal heel degelijk in elkaar (schrijven kan 'ie zeker), maar toch
bekroop me bij veel passages een beetje een "Mulish-gevoel":
het is niet altijd even functioneel om zo uit te wijden, maar lijkt meer
bedoeld om de boekenkennis van de schrijver te etaleren.'
Een ander vond dat McEwan beter een ander
boek had kunnen schrijven:
Aan
het begin dacht ik dat het verhaal zou gaan over
Joe's schuldgevoel na het ongeluk en dan gaat het verhaal ineens een
heel andere kant uit en het ballonongeluk is alleen maar een maniertje
om de ontmoeting tussen Joe en Jed te bewerkstelligen. Ik zou best wel
een roman willen zien met hoe verschillende
betrokkenen bij het ongeluk met hun gevoelens omgaan. Misschien
was dat zelfs interessanter geweest.'
Vooral het einde viel haartegen:
'Ik
vond het een beetje goedkoop eindjes aan elkaar knopen. Volgens mij
was het nergens voor nodig. McEwan heeft er wat teveel bij willen halen
naar mijn mening.'
Er waren meer boekgrrls die de ontknoping teleurstellend
vonden:
'Toen
ik begon te lezen dacht ik nog: "mmm, leuk!" Maar
voor mij zakt het naar het einde toe toch behoorlijk in.'
Een ander:
'Het was
zoveel leuker geweest als we er nooit helemaal achterkwamen of Joe
nou spoken ziet of niet, of als er een leukere verklaring was gevonden
voor wat hij allemaal denkt te zien.'
'Ik
had het verhaal veel geloofwaardiger gevonden als
Joe het wel allemaal zelf verzonnen had wegens een
psychische stoornis. Hij is er wel het type voor: superintelligent, een
beetje gefrustreerd met zijn werk, verlangend naar iets mEEr dan zijn
beetje suffe "perfect marriage". Er
waren zoveel aanwijzingen, o.a. dat hij alle
boodschappen schrapte van het antwoordapparaat. Dat werd toch gedaan op
zo'n manier dat je dacht "hij is gek, er wAren natuurlijk helemaal
geen boodschappen". Of zijn dat de bekende "red herrings"
die schijnbaar overal opduiken in thrillers om je op het verkeerde been
te zetten? Maar goed, toch blij dat ik het gelezen heb, schrijven kan 'ie
wel natuurlijk.......jammer alleen dat hij zonodig af en toe zo'n
overdosis spectaculaire actie erin moet stoppen.'
Vond een ander ook:
'Die
idiote schietpartij! Wat een afknapper! En vanaf dat moment was het voor
mij afgelopen. Ik heb in mijn hoofd een ander eind geconstrueerd,
waardoor het onduidelijk blijft of Jed nou echt de brieven schrijft
etcetera of dat Joe degene is die doordraait. Wat ik wel weer heel
origineel vond was het 'wetenschappelijke' artikel aan het einde waarin
de casus van Jed nog eens werd beschreven. Leek net echt. En de brief
van Jed waarmee het boek eindigt: schitterend! Wat een rillingen bezorgde
me dat!'
Eén grrl bleek achteraf niet alleen haar eigen
mening kernachtig te hebben samengevat, maar ook
de hele discussie:
'Intrigerend
boek. Leest wel lekker weg. Ook wel spannend maar
ik vond het einde wel een beetje een afknapper. Daar viel alle spanning
weg.'
Hilde
